The Beths – Straight Line Was A Lie

Nowozelandzki zespół The Beths 29 sierpnia 2025 roku wydał swój czwarty album studyjny „Straight Line Was A Lie”. To płyta, którą można określić jako najdojrzalszą i najbardziej introspektywną w dorobku grupy. Zespół, znany dotąd z energicznych, gitarowych hymnów indie-rockowych, tym razem postawił na melancholię, refleksję i głębsze spojrzenie na kondycję człowieka.

Tematyka i przesłanie

Centralnym wątkiem albumu jest doświadczenie nielinearności życia. Elizabeth Stokes – wokalistka i główna autorka tekstów – mierzy się z problemami zdrowia psychicznego, w tym z depresją i anhedonią. Tytułowy utwór „Straight Line Was A Lie” podważa wizję życia jako prostej ścieżki, pokazując je raczej jako spiralę, w której powracają te same niepokoje i niespełnione nadzieje. W kolejnych kompozycjach artystka otwarcie mówi o trudnościach w relacjach rodzinnych, o potrzebie pojednania i o pustce, która potrafi towarzyszyć nawet w chwilach pozornego spokoju.

Utwory, które zostają w pamięci

Album rozpoczyna tytułowy „Straight Line Was A Lie”, który nadaje ton całemu wydawnictwu – z jednej strony jest melodyjny i chwytliwy, z drugiej pełen ciężaru emocjonalnego. „Mother, Pray For Me” to najbardziej intymny fragment płyty, ukazujący relację z matką i tęsknotę za zrozumieniem. Z kolei „Take” wnosi do całości mocniejszy, grunge’owo-postpunkowy klimat, poszerzając muzyczne spektrum zespołu. Wiele recenzji zwraca uwagę także na to, jak The Beths potrafią balansować między subtelnością a energią, tworząc materiał różnorodny, ale spójny.

Brzmienie i produkcja

Choć w warstwie lirycznej dominuje powaga, muzycznie The Beths pozostają wierni swojemu charakterystycznemu stylowi. Jangle-popowe gitary, dynamiczna perkusja i wielogłosowe harmonie wokalne zostały tutaj osadzone w nowoczesnej, wyważonej produkcji. Słychać dojrzałość – mniej jest młodzieńczego pędu, więcej miejsca na oddech, subtelne szczegóły i świadome budowanie nastroju.

Odbiór i znaczenie

„Straight Line Was A Lie” został przyjęty jako album, który łączy chwytliwe melodie z głęboką refleksją. Krytycy chwalą go za szczerość, autentyczność i zdolność Elizabeth Stokes do przekuwania osobistych doświadczeń w uniwersalny przekaz. W opinii wielu to płyta, która doskonale pasuje do końcówki lata – nostalgiczna, pełna emocji, a jednocześnie przystępna muzycznie. Niektórzy porównują ją do dokonań takich zespołów jak Wolf Alice, Wet Leg czy nawet klasyków pokroju R.E.M.

The Beths – kilka słów o zespole

The Beths to kwartet z Auckland w Nowej Zelandii, działający od 2014 roku. W skład grupy wchodzą Elizabeth Stokes (wokal, gitara rytmiczna), Jonathan Pearce (gitara prowadząca), Benjamin Sinclair (bas) oraz Tristan Deck (perkusja). Zespół zadebiutował albumem „Future Me Hates Me” w 2018 roku, a kolejne wydawnictwa – „Jump Rope Gazers” (2020) i „Expert In A Dying Field” (2022) – ugruntowały ich pozycję jednego z najciekawszych zespołów indie-rockowych ostatnich lat. Najnowszy krążek „Straight Line Was A Lie” pokazuje ich ewolucję – od energetycznych, bezpośrednich piosenek ku muzyce bardziej zniuansowanej, emocjonalnej i refleksyjnej.